Rodzina Soprano w HBO
Rodzina Soprano to wielokrotnie nagradzany serial produkcji HBO Pictures, który w roku 2000 w każdy wtorek i piątek będzie gościł na antenie HBO. W zeszłym roku Rodzina Soprano otrzymała 16 nominacji i cztery nagrody Emmy: za scenariusz, montaż, najlepszą obsadę serialu telewizyjnego oraz pierwszoplanową rolę żeńską. Jest to jedyna produkcja telewizji kablowej nominowana do Emmy w kategorii najlepszy serial obyczajowy. Kolejnym wyróżnieniem są cztery nominacje do Golden Globe za najlepszy serial, za najlepszą główną rolę męską, żeńską, oraz drugoplanową rolę żeńską.
W rolach głównych występują:
James Gandolfini (Dopaść małego, Sędzia), jako Tony Soprano
Lorraine Bracco (Chłopcy z ferajny) grająca doktor Jennifer Melfi - psychiatrę Tonyego
Edie Falco (Copland, Private Parts) - w roli żony Tony`ego, Carmeli
Michael Imperioli (Chłopcy z ferajny, Dead Presidents), jako Christopher, płatny zabójca i kuzyn Tonyego
Nancy Marchand (Lou Grant) w roli Livii, matki Tony`ego
John Heard (Kevin sam w domu) jako Vin Marchian, zmęczony życiem detektyw zatrudniony przez Tony`ego do wyszukiwania brudnych interesów
Drugoplanowe role grają:
Jerry Adler jako Hesh Rabkin, biznesmen żydowskiego pochodzenia oraz Vincent Pastore
Tony Sirico i Steve Van Zandt jako Big Pussy Bompensiero
Paulie Walnuts i Silvio Dante - „przyjaciele” rodziny
Twórcą, scenarzystą i reżyserem serialu jest David Chase - producent, scenarzysta i reżyser serialu I`ll fly away, producent Przystanku Alaska oraz reżyser i scenarzysta filmu Kara i Zbrodnia.
Rodzina Soprano to zaprawiony czarnym humorem, realistyczny i ironiczny obraz rodziny z przedmieść New Jersey, której głową jest szef mafii. Chociaż serial opowiada historię rodziny mafijnej, to nie znajdziemy w nim bohaterów otoczonych brygadą antyterrorystyczną, sceny są kręcone w zupełnie innym klimacie: w podmiejskich ogródkach, z szumem kosiarki w tle lub w pretensjonalnych wnętrzach nowobogackich domów, które należą do aspirujących do wyższych klas członków mafii.
David Chase opowiada historię upadku człowieka lat dziewięćdziesiątych, który tęskni za
dobrymi, dawnymi czasami swojej własnej rodziny. Tony Soprano uosabia wiele problemów współczesnego mężczyzny. Jest bossem mafii, który powinien być twardzielem, zawsze David Chase opowiada historię upadku człowieka lat dziewięćdziesiątych, który tęskni za
dobrymi, dawnymi czasami swojej własnej rodziny. Tony Soprano uosabia wiele problemów współczesnego mężczyzny. Jest bossem mafii, który powinien być twardzielem, zawsze zachowywać zimną krew, siać panikę wśród wrogów, wzbudzać miłość i szacunek w sercach swojej rodziny. Niestety, jest tylko mafioso z problemami - zbyt miękkim i zbyt inteligentnym. Jest również święcie przekonany, że jeśli jedna rodzina go nie wykończy, to druga zrobi to na pewno. Jego problemy były obce Don Corleone, który przecież nie wiedział, co oznacza brak dyscypliny, partnerzy, którzy nie chcą robić z tobą interesów, środowisko, w którym wszyscy na siebie kablują, nie wspominając już o matce, żonie i córce, które spędzają mu sen z powiek.
Dziś jednak życie stało się skomplikowane i chłopcy z miasta sami potrzebują opieki. Tony chodzi do doktor Melfi (Lorraine Bracco, znana z roli tradycyjnej włoskiej kury domowej w Chłopakach z Ferajny). Doktor Melfi jest kobietą atrakcyjną i pociągającą, a pomimo to Tony musi traktować ją nie jak materiał do udomowienia, ale partnerkę. Musi jej całkowicie zaufać - opowiedzieć jej wszystko o swoich obawach, lękach, które są tradycyjnie obce wszystkim mężczyznom macho, i wierzyć, że nikomu o tym nie opowie. Niedyskrecja z jej strony oznacza dla niego tylko śmierć. Tony ufa jej, a spotkania z doktor Melfi są dla niego kojące, jednak jego życie chcąc nie chcąc znajduje się w rozsypce.
Tony kocha swoją żonę, Carmelę (Edie Falco), ale uważa, że ta powinna mu się całkowicie podporządkować. Carmela ubóstwia Tony’ego ale marzy, by został naprawdę ‘konsultantem ds. zarządzania śmieciami’, a nie bossem mafii. Może, gdyby tak się stało, Carmela zasymilowała by się w swoim środowisku.
Problemy Tony’ego z żoną to pestka w porównaniu z tym, co gotuje mu jego rodzona matka (Nancy Marchant). Livia (nosząca imię śmiercionośnej matrony z powieści Ja, Klaudiusz) to natapirowana, odziana w kuriozalne suknie kobieta stanowiąca połączenie matki-jędzy z Medeą. Jest tak jadowita, że syn i synowa postanawiają umieścić ją w domu opieki w New Jersey (jest to tak naprawdę luksusowy dom starców, do którego mafijni bossi wysyłają swoje matki, by prowadzić interesy z dala od agentów FBI). Livia powoduje u syna poczucie winy z łatwością z jaką odcedza garnek makaronu. Traktuje go jak zero, mówi o nim ‘mój psychiczny syn’, tylko dlatego, że chodzi na terapię. Wzdycha ciężko powtarzając Boże, pozwól mi wreszcie umrzeć i wspomina czule swego zmarłego męża. Syn przypomina jej czasem, że tego ukochanego męża sama wpędziła go grobu. Livia zatruwała Tony’emu życie na długo przed oddaniem jej do domu starców. Livia jest także posądzana o spiskowanie przeciwko własnemu synu z jego wujem Juniorem, którego lubi, bo przypomina jej stare, dobre czasy. Junior nie zachowuje się tak, jak powinien zachowywać się włoski twardziel - podobno uprawia z kobietami miłość francuską, co jest poważną skazą na honorze każdego prawdziwego samca.
Jednakże najbardziej intrygujące w bohaterach serialu Rodzina Sopranos jest to, że każdy z nich ma prawdziwą osobowość i swój własny świat, w którym widzowie mogą odnaleźć chociaż cząstkę siebie.
Amerykańscy krytycy okrzyknęli Rodzinę Soprano jednym z 10 najlepszych seriali roku:
„...najlepszy serial roku, i być może wszechczasów” The New York Times
„...niezwykły serial...obsada stulecia. Gandolfini jest rewelacyjny... Nancy Marchland jest świetna... Rola Eddie Falco to uczta dla oczu!” - The Boston Herald
„Czapki z głów! - to przebój sezonu” - The Los Angeles Times
„szóstka z plusem” - The New York Daily News
„...rewelacyjny serial obyczajowy” - The San Francisco Examiner
„...błyskotliwy scenariusz...rozrywka dla myślących... takiego serialu jeszcze w telewizji nie było, a w kablówce na pewno nigdy nie będzie...to prawdziwe arcydzieło” - New Yorker
Autor: Rafał S
Wszelkie prawa zastrzeżone.